zioła na apetyt

Zioła na apetyt

Autor: Mattia Luigi Nappi

Autor: Mattia Luigi Nappi

Zaburzenia łaknienia to schorzenie, które znacznie utrudnia prawidłowe funkcjonowanie. Brak apetytu skutkuje nieodpowiednim dożywieniem, co z kolei powoduje niedobór potrzebnych witamin, minerałów i może mieć zgubne efekty dla naszego zdrowia.

Zaburzenie łaknienia dotyka ludzi w każdym wieku. Cierpią na nie zarówno dzieci, jak i dorośli. Wśród najmłodszych, źródłem problemu jest zazwyczaj alergia pokarmowa lub wynik nieprawidłowego żywienia, zazwyczaj wmuszania dużych ilości pożywienia “na siłę”, wbrew woli dziecka oraz podawanie potraw, które nie odpowiadają gustom smakowym. W efekcie prowadzi to, do psychicznej blokady i wstrętu przed jedzeniem. U dorosłych, najczęściej przyczyną są stany depresyjne i zaburzenia psychicznej równowagi oraz stres. Jedzenie w pośpiechu również może zaburzać apetyt.

Z pomocą w zwalczaniu tego uciążliwego schorzenia przychodzi natura. W aptekach znajdziemy odpowiednia zioła na apetyt, dzięki, którym, łaknienie powinno wrócić do normy. Goryczka żółta wykazuje działanie pobudzające produkcję śliny i soków żołądkowych i skutecznie poprawia apetyt. Wydzielanie żółci pobudza również babka lancetowata. Cykoria podróżnik to ziele, które powinno być wypijane 30 minut przed obiadem, w celu zwiększenia poczucia łaknienia. Podobnie działa mniszek lekarski, który również powinien być wypijany przed posiłkiem. Innymi pomocnymi ziołami są: arcydzięgiel litwor, krwawnik pospolity, jałowiec pospolity czy też macierzanka piaskowa.

 

Uwaga!

Zioła użyte nieumiejętnie także mogą zaszkodzić! Informacje zawarte na tej stronie stanowią jedynie wskazówki; wszelkie kuracje ziołolecznicze należy uprzednio skonsultować z lekarzem.

Aloes na apetyt


aloesAloes to wyjątkowa roślina lecznicza, która w warunkach naturalnych występuje przede wszystkim na Półwyspie Arabskim, w Afryce oraz na Madagaskarze. W Polsce hoduje się ich odmiany doniczkowe.

Pędy aloesu są zakończone rozetą liści, które są bardzo mięsiste, a ich brzegi są kolczaste. Kwiaty aloesu zazwyczaj mają kolor żółty, pomarańczowy bądź też czerwony. Surowcem leczniczym są w przypadku aloesu jego liście, w których znajduje się drogocenny dla nas sok.

Aloes ma działanie przeciwbólowe, żółciopędne oraz przeczyszczające, hamuje również procesy zapalne, ale zalecany jest też przy reumatyzmie i nerwobólach. Sok z aloesu może również wzmocnić nasz układ odpornościowy, a według najnowszych badań jest w stanie obniżyć poziom cukru we krwi u osób walczących z cukrzycą. Aloes przyśpiesza także gojenie się ran czy poparzeń oraz pomaga w leczeniu schorzeń skórnych.




Arcydzięgiel litwor na apetyt


arcydziegielArcydzięgiel litwor to roślina, która w stanie dzikim występuje przede wszystkim na terenach górzystych i wilgotnych. W Polsce są to głównie rejony Sudetów oraz Karpat.

Roślina ta może osiągać wysokość od 1 do 2,5 metra, ma zielono-fioletową łodygę, liście zebrane w rozetę oraz drobne, zielonkawo-żółte kwiaty wydzielające słodki zapach. Surowcem leczniczym jest korzeń arcydzięgla litworu, który zbiera się w październiku – rok po wysiewie.

Napary czy nalewki z arcydzięgla litworu stosuje się w przypadku dolegliwości pokarmowych, takich jak niestrawność, wzdęcia, brak apetytu czy wrzody żołądka. Jest on także zalecany jaki środek kojący nerwy oraz ułatwiający zasypianie. Z kolei olejek do nacierania łagodzi bóle reumatyczne oraz korzonków, jak również będzie pomocny przy chorobach skóry, takich jak trądzik młodzieńczy czy łuszczyca.




Babka lancetowata na apetyt


babkaBabka lancetowata to roślina pospolita, która na terenie Polski, jak i większości innych krajów, występuje dziko. Od wielu lat doceniania jest za swoje właściwości lecznicze, z których korzystały już nasze babcie.

W okresie kwitnienia kwiatonośne pędy babki lancetowatej wyrastają na wysokość około 40 centymetrów. Kwiatostan na szczycie pędu kwitnie przez kilka miesięcy. Surowcem leczniczym w przypadku babki lancetowatej są jednak jej liście, które zawierają między innymi witaminy, minerały, związki śluzowe czy kwasy organiczne.

Babkę lancetowatą przygotować można w postaci naparu, odwaru czy też syropu. Ma ona działanie przeciwzapalne na przewód pokarmowy, śluzówkę jamy ustnej i gardła, wspomaga też leczenie chorób górnych dróg oddechowych, dwunastnicy oraz wrzodów żołądka. Stosowana zewnętrznie przyśpiesza gojenie się ran oraz podrażnień skóry.




Cykoria podróżnik na apetyt


cykoriaCykoria podróżnik jest bardzo popularną roślinę, która występuje dziko na terenie całej Polski. Rośnie w miejscach suchych, często przy drogach, na miedzach i pastwiskach czy też na ugorach.

Cykoria podróżnik osiąga wysokość od 30 do 120 cm, a wierzchołki jej gałęzistej łodygi porastają jasnoniebieskie kwiaty, które zebrane są w koszyczki. Okres jej kwitnienia trwa od czerwca do października.

Surowce lecznicze w cykorii podróżnik to ziele, zbierane od kwietnia do lipa, oraz korzeń, który wykopuje się pod koniec października. Napar przygotowany z tej rośliny pobudza wątrobę do produkcji żółci, natomiast żołądek do wydzielania soku żołądkowego, w związku z czym poprawia się trawienie. Cykoria wzmaga apetyt oraz usprawnia proces przemiany materii. Ma również działanie moczopędne, a stosowana zewnętrznie łagodzi podrażnienia skóry.




Dziurawiec na apetyt


Hypericum perforatumDziurawiec wykazuje niezwykle szerokie zastosowanie w ziołolecznictwie. W Polsce jest on rośliną pospolitą, choć ze względu na duże zainteresowanie tym ziołem, zajęto się również jego uprawą.

Łodyga dziurawca może mieć od 30 nawet do 100 centymetrów wysokości, zioło to ma intensywnie żółte kwiaty, a na jego liściach zauważyć można drobne prześwitujące kropki, w których zgromadzone są olejki eteryczne.

W ziołolecznictwie stosuje się suszone ziele dziurawca, pozyskiwane ze świeżo rozkwitających górnych części łodyg. Najczęściej podawany jest w formie naparu, który stosowany jest w przypadku wystąpienia kamicy moczowej, schorzeń dróg żółciowych oraz żołądka, a także przy stanach depresyjnych i nadmiernego zdenerwowania. Dziurawiec można także stosować zewnętrznie, w postaci wyciągów bądź odwarów, które przyśpieszają gojenie ran, oparzeń czy innych uszkodzeń skóry.




Goryczka żółta na apetyt


goryczka_zolta

Goryczka żółta (Gentiana lutea), zwana jest również gencjaną żółtą. Gatunek tej wieloletniej rośliny pochodzi z rodziny Goryczkowatych.

Goryczka żółta rośnie w skupiskach, głównie na mokrych łąkach, pastwiskach z wapiennym podłożem oraz na skalistych zboczach górskich. Roślina ta występuje w górach południowej i środkowej Europy oraz w Azji mniejszej. W Polsce gatunek ten jest pod ochroną, można go spotkać na wysokogórskich łąkach Tatr i Karpat.

Roślina charakteryzuje się grubą, prostą łodygą, która może osiągnąć nawet 2 metry wysokości. Jej liście mają owalny, ostro zakończony kształt. W wyższych partiach goryczki liście układają się w okółka, z których wyrastają żółte kwiaty - ułożone na podobieństwo gwiazdy z dużym sterczącym słupkiem.

Preparaty z goryczki żółtej słyną z właściwości pobudzających wydzielanie soków żołądkowych. W celach leczniczych używa się korzenia oraz kłącza rośliny. Z kłączy uzyskuje się nalewkę alkoholową o charakterystycznym, gorzkim smaku lub wywar. Stosuje się je na poprawę trawienia oraz w przypadkach braku apetytu.

Goryczka sprawdza się również jako lekarstwo na zgagę. Wspomaga odporność układu pokarmowego oraz działa uspakajająco. Okazuje się też pomocna w kłopotach ze wzdęciami i wypróżnianiem.




Jałowiec na apetyt


jalowiecJałowiec, czyli wiecznie zielone drzewo, można spotkać na całym terenie Polski. Lubi jałowe gleby, stąd jego nazwa, a aromatyczne owoce tego drzewa były częstym elementem kuchni staropolskiej.

Jałowiec rośnie bardzo powoli, ale jest przy tym drzewem długowiecznym. Również szyszkojagody – owoce jałowca, które są surowcem leczniczym, dojrzewają aż dwa lata. Dopiero po tym czasie, późną jesienią, najlepiej po pierwszych przymrozkach, można zacząć je zbierać i suszyć.

Jałowiec można przygotować w formie naparu, odwaru, nalewki, syropu, powidła, a nawet wina lub piwa. Pomoże nam między innymi zwalczyć przeziębienie, oczyści organizm z toksyn, które są powodem powstawania cellulitu, usprawni przemianę materii oraz pracę jelit, złagodzi bóle reumatyczne i nerwobóle, a do tego sprawdzi się w leczeniu infekcji dróg moczowych czy niewydolności wątroby.




Kminek na apetyt


kminekKminek jest przede wszystkim znany jako przyprawa o dość intensywnym smaku, jednak roślina ta kryje w sobie wiele cennych właściwości leczniczych, które mają pozytywny wpływ na kondycję naszego organizmu.

W Polsce kminek rośnie dziko, ale jest także uprawiany. Rozgałęziona łodyga osiąga wysokość od 30 do 70 cm, a znajdujące się na niej drobne kwiaty są zwykle koloru białego, choć zdarzają się także różowe.

Surowcem leczniczym kminku są jego owoce, które zawierają w sobie olejek kminkowy. Napar z kminku działa przeciwskurczowo, przede wszystkim w obrębie układu pokarmowego, bakteriobójczo, wzmaga wydzielanie soku żołądkowego, usprawnia procesy trawienne i wykazuje działanie wiatropędne. Stosuje się go również w leczeniu wrzodów żołądka i dwunastnicy, oraz przy dolegliwościach związanych z wątrobą.




Kocanki piaskowe na apetyt


kocankiKocanki piaskowe rosną dziko, głównie na glebach ubogich, suchych i piaszczystych. Zazwyczaj można je spotkać w lasach, w zaroślach lub też przydrożach, ale ze względu na ich właściwości lecznicze zaczęto również ich uprawę.

Roślina ta osiąga od 10 do 30 cm wysokości, ma drobne liście, a w okresie pomiędzy lipcem a październikiem na szczycie łodygi wyrastają niewielkich rozmiarów żółte kwiaty. To właśnie kwiatostany kocanek piaskowych, zbierane w kwietniu, stanowią surowiec leczniczy tej rośliny.

Z kocanek piaskowych przygotowuje się odwar, który ma działanie moczopędne, żółciopędne oraz w niewielkim stopniu przeczyszczające. Kocanki wykorzystywane są także przy leczeniu schorzeń wątroby, pęcherza oraz nerek, jak również przy problemach trawiennych czy braku apetytu. Często mieszanki ziołowe z kocankami stosowane są przez osoby zmagające się z reumatyzmem.




Koper włoski na apetyt


KoperKoper włoski to doskonale nam znana i przede wszystkim lubiana przyprawa, która obecnie uprawiana jest na całym świecie. Oprócz świetnego smaku roślina ta posiada jednak również właściwości lecznicze, które są chętnie wykorzystywane.
Koper włoski może osiągać wysokość od jednego do dwóch metrów, a porastające go niewielkie żółte kwiatki zebrane są w baldachimy. Surowcem leczniczym tej rośliny są jej suche owoce, które jednak muszą zawierać co najmniej 4% olejku eterycznego.

Napar z kopru włoskiego stosowany jest przede wszystkim przy dolegliwościach związanych z układem pokarmowym, do których należą bóle brzucha, wzdęcia czy problemy z trawieniem. Oprócz tego, napar z kopru wykazuje również działanie przeciwkaszlowe oraz przeciwdrobnoustrojowe, ale można go też stosować zewnętrznie do przemywania tłustej skóry.




Krwawnik na apetyt


krwawnikKrwawnik to powszechnie znana roślina lecznicza, która ze względu na swoje właściwości znalazła szerokie zastosowanie w ziołolecznictwie. Jej wysokość zwykle sięga od 80 do 100 cm, a z wierzchołka łodygi krwawnika wyrasta charakterystyczny kwiatostan w kształcie płaskich baldachogron. Pojedyncze koszyczki mają biały bądź różowy kolor.

Surowcem zielarskim pozyskiwanym z krwawnika są kwiaty oraz ziele, zbierane w kwietniu, a następnie poddawane suszeniu. Napar z krwawnika stosuje się wewnętrznie w przypadku wystąpienia problemów żołądkowo-jelitowych, takich jak niestrawność, uciążliwe wzdęcia oraz brak apetytu, a także w chorobie wrzodowej. Krwawnik stosuje się jednak również zewnętrznie, ze względu na jego właściwości łagodzące przy stanach zapalnych skóry i błon śluzowych, oraz w celu przyśpieszenia procesu gojenia się ran.




Lipa na apetyt


lipaLipa to długowieczne drzewo, które jest niezwykle urokliwe, przez co często sadzone jest chociażby w parkach. Oprócz tego jednak, lipa ma również właściwości lecznicze, które są wykorzystywane od wieków.

Surowcem lekarskim w przypadku lipy jest jej kwiatostan, który zbiera się pod koniec czerwca oraz na początku lipca. Wysuszony, podaje się głównie w postaci naparu, ale także wyciągu bądź syropu. Lipa jest najczęściej stosowana w przypadku pojawienia się przeziębienia, ale doskonale radzi sobie także z obniżaniem gorączki, leczy anginę, zapalenia gardła i oskrzeli, jak również grypę. Oprócz tego, napary z kwiatów lipy mogą zniwelować napięcie nerwowe, pomagają zasnąć i utrzymują nasze naczynia krwionośne w dobrym stanie. Taki napar może być również stosowany zewnętrznie przy podrażnieniach skóry lub po ukąszeniu owadów.




Mięta pieprzowa na apetyt


mietaMięta pieprzowa, nazywana również miętą lekarską, jest znana już od wieków ze swoich właściwości leczniczych. Na terenie Europy rośnie ona w stanie naturalny, a w samej Polsce jest również uprawiana.

Surowcem leczniczym w przypadku mięty pieprzowej jest jej ziele oraz liście mięty, które można suszyć, ale z których pozyskuje się też olejek miętowy, a po jego wymrażaniu również mentol. Miętę można podawać w postaci wyciągu, herbaty, nalewki czy właśnie olejku.

Szerokie zastosowanie mięty w lecznictwie wykorzystywano już w starożytności. Zioło to pomaga między innymi w leczeniu dolegliwości żołądkowych, takich jak ból żołądka, niestrawność, nudności czy kolka jelitowa. Jest także stosowana przy chorobach wątroby oraz dróg żółciowych, łagodzi objawy zapalenia zatok, przeziębienia czy grypy, a wcieranie olejku miętowego może pomóc zmniejszyć ból migrenowy, nerwobóle oraz bóle reumatyczne.




Mniszek lekarski na apetyt


mniszek lekarskiMniszek lekarski, pospolicie jest przez wielu nazywany mleczem, w związku z tym, że w naszym kraju rośnie dziko, często uznawany jest za chwast. Zwłaszcza w przydomowych ogrodach czy na działkach.

Roślina ta ma niewielkie rozmiary i osiąga około 20 cm wysokości. Jej liście ułożone są w rozetę, z której wyrasta łodyga zakończona żółtym kwiatostanem. Surowcem zielarskim w przypadku mniszka lekarskiego jest kwiat, ziele oraz korzeń, zbierane w różnych fazach wzrostu rośliny.

Mniszek lekarski stosowany jest w postaci odwarów, wyciągów, nalewek bądź też występuje on jako składnik mieszanek ziołowych. Preparaty przygotowane z tego zioła mają działanie przeczyszczające oraz moczopędne, doskonale łagodzą zaburzenia trawienia i przepływu moczu, schorzenia wątroby i woreczka żółciowego, ale sprawdzają się również w przypadku wystąpienia niestrawności czy braku apetytu.




Pokrzywa na apetyt


pokrzywaPokrzywa, choć przez wielu uważana za chwast, od wieku jest jedną z najważniejszych roślin stosowanych w ziołolecznictwie. Zawiera w sobie wiele aktywnych związków potrzebnych naszemu organizmowi do prawidłowego funkcjonowania.

Pokrzywa może osiągać wysokość od kilkunastu centymetrów do jednego metra, ma ciemnozieloną barwę, jej liście mają sercowaty kształt, a małe zielone owoce zebrane są w groniaste kwiatostany.

W celach leczniczych wykorzystywany jest korzeń, liście oraz ziele pokrzywy, które zostają odpowiednio osuszone. Najczęściej przygotowuje się z nich napar, jednak świeża pokrzywa może być również dodawana do zup czy sałatek. Roślina ta ma działanie moczopędne, oczyszcza układ trawienny, ma pozytywny wpływ na działanie trzustki, wątroby oraz żołądka. Stosuje się ją również w leczeniu anemii oraz cukrzycy typu 2, a okłady z liści pokrzywy pomagają w przypadku pojawienia się schorzeń skórnych.




Szałwia lekarska na apetyt


szalwiaSzałwia to roślina, która znana jest nie tylko ze swoich właściwości leczniczych, ale szybko znalazła zastosowanie także jako przyprawa oraz składnik wielu kosmetyków. Rośnie zwykle na słonecznych zboczach i skałach, a okres jej kwitnienia przypada na maj oraz czerwiec.

Szałwia osiąga od 50 do 70 cm wysokości i posiada charakterystyczne fioletowo niebieskie kwiaty. Surowcem leczniczym szałwii są jej liście, które zawierają duże ilości olejku eterycznego.

Szałwia jest stosowana przez kobiety karmiące piersią, które mają problem ze zbyt dużą ilością pokarmu, pomaga też regulować obfite miesiączki i zmniejsza towarzyszący im ból, oraz łagodzi niektóre objawy towarzyszące menopauzie. Herbatka szałwiowa ułatwia trawienie, leczy niestrawność oraz wzdęcia, a także obniża poziom cukru we krwi. Szałwia działa również antyseptycznie i grzybobójczo.




Tatarak zwyczajny na apetyt


tatarakTatarak zwyczajny pochodzi z Azji i występuje powszechnie w niektórych rejonach Polski. Rośnie przede wszystkim nad brzegami stawów i jezior, na moczarach jak również nad brzegami wolno płynących rzek.

Łodyga tataraku może osiągać wysokość do 150 centymetrów, a jego liście są wąskie i długie o zaostrzonych końcach. Kwiaty tataraku tworzą żółtozieloną kolbę, która może osiągać długość 8 centymetrów.

Surowcem leczniczym jest kłącze tataraku, które jest wykopywane pomiędzy marcem a sierpniem, a następnie suszone. Tatarak jest zwykle przygotowywany w postaci naparów, odwarów, bądź też nalewek. Stosowany wewnętrznie pomaga sobie poradzić z takimi dolegliwościami jak nieżyt żołądka i jelit, niestrawność, wzdęcia, biegunki i zaparcia, wspomaga też leczenie zapalenia dróg moczowych oraz pęcherzyka żółciowego, kamicy żółciowej oraz choroby wrzodowej. Płukanka z tataraku łagodzi natomiast stany zapalne jamy ustnej oraz gardła.




Przed rozpoczęciem jakiejkolwiek kuracji zielarskiej, skonsultuj się z lekarzem!

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *